Zehra Semercioğlu
@zehrasmrc
“Tanrım” diyorum, biraz yatışınca, “Tanrım, Paloma, ne aptalım ben!”
“Madam Michel,” diyor bana, “biliyor musunuz, bana yeniden umut verdiniz.”
“Umut mu?” Diyorum dokunaklı bir şekilde burnumu çekerek.
“Evet,” diyor, “yazgıyı değiştirmek sanki mümkün.”
Ve orda öylece, tek kelime etmeden, el ele tutuşarak dakikalarca kalıyoruz. On iki yaşındaki güzel bir ruhun dostu oldum.
Reklam
“Canlı olmak belki de budur: Ölen anların peşinden koşmak.”
“Biliyorsunuz,” diyorum, “çok uzun süredir yalnız yaşıyorum ve hiç dışarı çıkmıyorum. Sanırım biraz… Biraz vahşiyim.”
“Çok uygar bir vahşi, o halde,” diyor gülümseyerek.
“İlk kez kendimi, tek başıma değilken tam bir güven içinde hissediyorum.”
“Güç ilişkisi dengedeyse diplomasi daima yenilgiye uğrar.”
Reklam