zelf

Kendini boşuna harcamış olur insan, Dilediğine erer de sevinç duyamazsa. Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi, Yıkmakla kazandığın şey kuşkulu bir mutluluksa.
Reklam
Sen ey sağlam, katı toprak, Duyma ayak seslerimi, bilme gittiğim yeri; Yoksa korkarım, taşların bile keser yolumu: Bozarlar bu işime gelen korkunç sessizliği.
Korkusuz sözlerim seninle altın çelenk arasındaki engelleri kaldırsın ortadan; bir an önce giy başına kaderin giydirmek istediği tacı.
Zamanın attığı tohumları görme gücünüz varsa, Hangi tohum ölür, hangisi büyür biliyorsanız, Benimle de konuşun; ne derseniz kabulüm: Ne korkum var sizden ne de bir dileğim.  
İnsanın içinden geçenler yüzünden okunabilseydi! Nerde! Öyle bir sanatımız yok. Bu beye nasıl güveniyordum, Ne kuşkusuz bir güvenle.
Reklam