Kendini boşuna harcamış olur insan,
Dilediğine erer de sevinç duyamazsa.
Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi,
Yıkmakla kazandığın şey kuşkulu bir mutluluksa.
Sen ey sağlam, katı toprak,
Duyma ayak seslerimi, bilme gittiğim yeri;
Yoksa korkarım, taşların bile keser yolumu:
Bozarlar bu işime gelen korkunç sessizliği.
Zamanın attığı tohumları görme gücünüz varsa,
Hangi tohum ölür, hangisi büyür biliyorsanız,
Benimle de konuşun; ne derseniz kabulüm:
Ne korkum var sizden ne de bir dileğim.