"Zamansızlıktan mıdır nedir; gece, bugünün gittiğini söylüyor. Korkular azalmış, nüfus değişmiş. Üstelik bir sigara daha için uzanırken, içinde “z” harfi geçen ayları uzatmak istemediğimi farkettim. Keskindi, ağır tahrik barındırıyordu."
içimde biriken onca şeye rağmen, dikili tutuyorum ağzımı.
çünkü hiçbir şey seni bana bağlamaya yetmeyecek
ve bu hisler,
toplumun önünde teşhir edilmeme engel olmayacak
bu bir masumiyeti ispat kavgası değil ama
boyun eğmek çok ağrıma gidiyor.