“Geçen günlerimi hatırlamam. Çünkü en tatlı hatıram bile geçtiği için bana azap verir… Dünyada en güzel şey şimdidir. Ben yalnız şimdiyi severim. Ve şimdimin mesut olmasına ehemmiyet veririm.”
Bahar, yüzünü bi gösterse, gelinciğe keserdi bu bayır, papatya kesilirdi tepeden tırnağa. Her gün bir daha bir daha biten ama hiç sona ermeyen, böyle içini karartan şeyler gelmezdi aklına. Düşlerden arta kalan tedirginlikler, havaya karışıp giderdi.