Sen, kişisel olarak fikrini oluşturan materyallerin en ufak mikroskobik parçasını bile yaratmadın. Ve kişisel olarak, ödünç alınmış materyalleri bir araya getirmiş olmanın değeri üzerinde bile hak iddia edemezsin.
Reklam
Altın insanlar, teneke insanlar vardır. Bakır, kurşun, çelik... Böyle devam eder. Hepsi doğalarının, kalıtımlarının, öğrenimlerinin ve çevrelerinin limitlerine tabidir.
Tutku değildi onun için yeni olan, bu özlemli tapınmaydı. Gerçi her zaman, kendisini umarsız bırakacak böyle bir şeyden korkmuştu; gene de korkuyordu, ona gereğinden fazla tapınacağından değil de, kendini yitireceğinden, benliğinin silineceğinden korkuyordu; benliğinin silinmesini, ilkel bir kadın gibi köle durumuna düşmek istemiyordu. Köle olamazdı.
Yaşam, yaşam! Katıksız, kıvılcımlı, korkusuz yeni yaşam! Yeni yaşam! Öylesine küçük, öylesine korkusuz!
Bozulmuş! İnsan, kendisine el bile değmeden nasıl bozulabilirdi? Ölü sözcüklerle bozulmak utanç oluyordu, ölü düşüncelerle ise saplantı.
Reklam