Öyle bir yaşama hır gürüne kaptırmışız ki kendimizi, elimizden kayıp giden günlerin farkına varmıyoruz.
Düşünmeden yaşarız. Kafalarımız, çıkarlarımızın nerede olduğunu sezmemize yarayan antenlere, duyargalara dönüşmüştür.
Yaşamımın bana öğrettiği en önemli gerçek şu: Türkiye iyi niyetli insanlara göre bir ülke değil. Anadolu türküsünün dediği gibi:"Bizde âdet böyledir/ Güzeli ağlatırlar, çirkini söyletirler."
Zaten hep böyle olmadı mı?
Yaşayan insana ölmüş gibi davranılırsa o kişi o noktadan sonra, yavaş yavaş kaybolmaya başlar. Başka insanları öldüren yine insanlardır.
Rasyonel toplumlardaki, "bir işi, en iyi yapabilecek kişinin üstlenmesi" kuralı altüst olur. Örgütlü orta zekâlılar, kendi dayanışmalarını kurarak, yetenekli insanı yok eder ve kendilerinden birini oturtur oraya...