Furuğ Ferruhzad "Beni yoran ve perişan eden, yaşam baskısına, çevre baskısına ve ellerimi ayaklarımı bağlayan zincirlerin baskısına tüm gücümle direnmeye çabalıyordum. Ben bir "kadın" yani "bir insan" olmak istiyordum. Benim de nefes almaya, haykırmaya hakkım olduğunu söylemek istiyordum ve başkaları feryatlarımı dudaklarımda, nefesimi göğsümde bastırmaya çalışıyordu. Onlar en keskin silahları seçmişlerdi ve ben daha fazla gülemiyordum, bu ne gülüşlerimin tükenmesinden ne de gücümün tükenmesindendi, bu yeni bir enerji ve gücü yine de "gülmek" için harcadığımdan ötürü birden bu çevreden bir süre uzak durmaya karar verdim."
