Düşün, dünyada yalnızlık kadar feci bir şey var mıdır, tabii yalnızlıktan kafa yalnızlığını kastediyorum, yoksa dünya bir sürü kuru kalabalıkla dolu…”
Benim Sevgili Aliye’m,
"Etrafın seni sıktığı zaman kitap oku... Ben şimdiye kadar her şeyden çok kitaplarımı severdim. Bundan sonra her şeyden çok seni seveceğim ve kitapları beraber seveceğiz. İnsan muhitin bayağı, manasız, soğuk tesirlerinden kurtulmak istediği zaman yalnız okumak fayda verir. Bana en felaketli günlerimde kitaplarım arkadaş olmuştu. Fakat bu yetmiyor. Şiirlerimde de gördün ki kitaplara rağmen çok ıstırap çektim. Çünkü candan bir insanım yoktu. Sen benim yarım kalan tarafımı ikmal edeceksin."
"Gözlerimi kapadığım zaman senin hayalini görüyorum." diyorsun... Ah Aliye'm, ben gözlerim açıkken bile hep seni görüyorum.
Merhaba Arkadaşlar burada bir düzen oturtamamak beni çok üzüyor ayda bir gelen incelemeyle yine buradayim.
Sabahhattin Ali benim 17'li yaşlarımda aşkın bağrında tanıdığım duygularımı sanki benim için eserlerine işlemiş nahif adam. Eserinde zor günleri geçirirken kızına ve eşine duyduğu muhabbete şahit oluyorsunuz. Sanki dünyadaki bütün sevgi, aşk, bu adamda toplanmış. Mektubuna söyle başlıyor;
Dünyada herkesten ve her şeyden çok sevdiğim Aliye
"Herkeslerden sevgili Aliye"
Sabahattin Ali'nin bu dizesi beni çok etkiler. Pek az insan bu dizenin derinliğini bilebilir. Pek az insan Sabahattin Ali'nin derinliğini hissedebilir. İyi ki geçtin dünyadan var ol Sabahattin Ali
