Söze nerden başlasam duygularımı nasıl dile getirsem bilmiyorum. Kitap Memed 'in daha küçükken 11 yaşındayken çocukların dövülmedigi, çalıdikenin olmadığı bir köyü aramasıyla başlar. Aslında daha bu satırlarda Memed'in haksızlığa ,düzene karşı çıkacağının sinyalleri veriliyor. Kitap her bir karakteriyle tam etten kemikten bir duvar gibi .Abdi Ağanın zulümleri, köylülerin sinmisligi, bastırılması her anlamda Cumhuriyetin ilk yıllarına tutulan bir ayna gibi.Okurken kendimizi gah Degirmenoluk köyünde gah Alidagında gah Çiçeklidüzünde görürüz. Hatçe bahtsız hatçe kitabın sonunda hüngür hüngür ağlattı. Hiçbir suçu yokken hapiste yatması, tam sevdiğine kavuştu af çıktı bir tarla ve evleri olacak derken küçücük bebeği kucagındayken ölmesi fazlasıyla üzdü. Kitapta her türlü duyguyu bir anda yaşıyoruz bazen kendi aralarında ki samimiyetle gülüyor bazen yapılan haksızlıklara üzülüyor bazende yaşanan lardan sebep endişeleniyoruz.Tek kelimeyle bir baş yapıt daha iyisini okuyana kadar okuduğum en iyi kitap olarak kalacak .