Zeynep Akman
@zeynepacar26
Unutan insandır! Rabb'in unutmaz. Sevmeyen insandır. Vedud olan Rabb'in her daim sever ,uzaklaşmaz. Acıtan insandır, Rabb'in acıtmaz. Ayıran insandır, Rabb'in ayırmaz. Mala ,şekle ,bakan insandır, Rabb'in kalbe bakar ,insansa bakmaz.Herkes bırakır seni, Rabb'in bırakmaz. Duamı duymuyor, usandı sanma. Rabb'in senden asla usanmaz.! RABB'İN seni terk etmedi! Bırakmadı. Ve sana darılmadı!
Allah bir kuluna ulaşmak isterse, hiç dindar olmayan, tam bir gaflet halinde olan kişiyi bile HAK konuşturup, o an onu kullanıp sevdiği kuluna, ulaştırmak istediğini ulaştırır. Kişinin kullanılması onun büyüklüğü ya da özelliğinden değil Allah'ın ulaşmak istediği kuluna olan sevgisindendir. Bizim görevimiz bu yüzden her gördüğümüzü Hızır bilmektir.
İnsan Rabbini öyle uzaklara bir yere koymuştur ki O, "Sana şahdamarından yakınız " dese bile bunu idrak etmek güç gelir. Allah kuluna kulu aracılığı ile ulaşır. Ama sadece tenzih bilinci ile Göksel bir Tanrı algısı ,Allah'ı yukarıda bırakıp kulu ondan ayırdığı için herkesin Allah Resulünün (s.a.v) elçisi olabilme kapasitesinde olduğunu anlamasını engeller.
İnsanlar öleceklerini sanıyorlar. Bu yüzden "Burada ne yaparsam kâr!" anlayışı olanlar var.Oysa burası, yaptıklarımızın maddeye dönüştüğü yer. Senin burada yaptıkların, seni orada karşılayacak ve oradaki hayatını belirleyecek.
Zengin olduğunda bir tek kuruş bile yanında götüremeyeceğini biliyorsun ama hâlâ deli gibi dünya için çalışıyorsun. Neden burada olduğuna ve Yaradan'ına ilişkin en ufak bir fikrin yok. Şimdi sen bana söyle; bir an kadar kısa geçen ve içinden bir şey alıp götüremediğin bu dünya hayatı için çalışmak mı mantıklı, yoksa artık bilimin bile kabul ettiği "Bilinç ölümden sonra devam ediyor" dediği edebî hayatın için çalışmak mı?