zeynep
@zeynepdh
36 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İbn Mesud (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Bir gün Allah Resûlü yanıma geldi ve: ‘Bana bir Kur’ân oku da dinleyeyim.’ dedi. Ben de: ‘Yâ Resûlallah, Kur’ân sana nazil olurken ben sana nasıl Kur’ân okurum?’ dedim. Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem): ‘Ben başkasından Kur’ân dinlemeyi severim.’ buyurdu. Bunun üzerine Nisâ sûresini okumaya başladım.
Nihayet: فَكَيْفَ اِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ بِشَهٖيدٍ âyetine gelince: ‘Yeter! Yeter!’ buyurdu. Sustu. Baktım ki Allah Resûlü gözleri dolu dolu ağlıyordu.” Âdeta İbn Mesud’un okuduğu âyetler onu halsiz bırakmıştı. Belki birkaç âyet daha okusa idi Allah Resûlü eriyip gidecekti.
Kur’ân, hüzünle indi. O, hüzünlü ve kırık bir kalble okunmalıdır. Şu vahşet sahrasında, imkânları kıt, kudreti az ve acz ü fakr içinde yuvarlanan insan, hablü’l-metin, yani kopmaz bir halat olan Kur’ân-ı Kerim’e tutunursa insanlık semasına yükselecek, en mükemmel insan olma ufkuna çıkacak, şu girdaptan, dünya çölünün şu boğucu havasından ve yalnızlık vahşetinden kurtulacaktır. İşte Kur’ân insana bu hissi ve bu havayı verir. Bu sebeple, Kur’ân okurken, işte böyle bir hava içinde okunmaya çalışılmalıdır.
~ Fatiha Üzerine Mülahazalar
İbn Abbas radıyallâhu anhumâ demiştir ki: Nebiler Serveri Efendimiz’in (Sallallahu aleyhi ve sellem) terkisinde yol alıyordum. Bana şöyle buyurdular : “ Ey delikanlı! Sana birkaç kelime öğreteyim: Sen Allah’a ait hakları koru ki, Allah da seni muhafaza etsin. Allah’ı(n haklarını) gözet ki , O’ nu yanında bulasın. İstediğin zaman Allah’tan iste. Yardım isteyecek olursan yine Allah’tan dile ve bil ki; bütün ümmet toplanıp sana bir fayda temin etmeye çalışsalar, ancak senin için Allah’ın takdir buyurduğu faydayı temin edebilirler. Yine bütün insanlar toplanıp sana zarar vermeye kalkışsalar Allah,ın takdir edip yazmış olduğunun dışında zerre kadar zarar veremezler. Artık kalemler kaldırıldı,yazılar kurudu” [Tirmizi, Kıyamet 59]
~ Riyâzu’s Sâlihîn
“Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım”
-Oğuz Atay