Zeynep Durmuş
@zeynepdurmus
7 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
İnsanların derin düşünmekten,düşüncelerden, kitaplardan kaçmasının sonucu olarak kendilerini yapay eğlencelere vermeleriyle oluşturdukları 'yeni insan topluluğunu' anlattı. Adaletsizliklere, acılara bize dokunmadığı sürece kulak tıkamanın yolunun, bireysel haz ve eğlenceye düşkünlükten geçtiğini anlattı.Bunun için de insanların kitaplardan, düşünmekten uzaklaşması gerekliydi. Itfaiyenin görevi artık yangını söndürmek değil kitapları yakmak oldu.
Kitapta kurgulanan dünya bu.
Kitap aşkına! kütüphanemizin en güzel köşesine konulmalık bir kitap :)
Ekstra olarak,birinin ölümüne üzülmek ile ilgili bir bölüm beni etkiledi. Saksı gibi yaşayıp göçen bir insanın ölümüne ( aynı evde dahi yaşasak ) üzülemeyeceğimizi anlattığı bir bölümdü.Birinin ölümüne üzülebilmemiz için onun ömrünce elleriyle diliyle bir şeyler yapmış olması gerekiyor, parmakları beynimize,kalbimize dokunmuş; orada değişiklikler yaratmış ve bir şeyleri bize miras bırakmış bulunması gerekiyor
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bugün insanların "hep mutlu ve hep enerjik olmalıyız ( gözükmeliyiz), hep varlıklı gözükmeliyiz", hırslarının ve maskelerinin ardındaki tüketime dayalı toplum baskısı... Yani insanlar mutlu gözükmek için tüketiyor ki zaten kısa ve ulaşılması kolay mutluluk olarak tüketimi seçiyorlar( Bu da fordizmin işine geliyor)
Fordizmde önemli olan uğruna bedel ödenmeden elde edilen tek kullanımlık mutluluk ve haz. Güzel şeyler, onurlu mutluluklar için severek ödenen bedeller gereksiz romantizm ve melankoli diye aldandırılıp aşağılanıyor.
Akıcı olmamasına rağmen bana sunduğu ufuk için mutluyum. Ara sıra romantiklikle suçlanan! biri olarak:) böyle olduğum için kendimi düzeltmek zorunda olmadığımı düşünebilirim artık. Yeni Dünya'nın, suçlanan ,düşündüğü için duyguları olduğu için suçlanan, tatlı bireyleriymişiz aslında :) Insan duygularıyla insan. Duygularının her birinin, sevgiyi öfkeyi sevinci üzüntüyü dibini görene kadar yaşadığında insan. Bunların artık savaşı verilmesi gereken şeyler olduğunun bilincine vardım.
