Bugün güzel bir yazıyı sizinle paylaşmak istiyorum.
Kendimden özür diliyorum!
Yaşadığım süre boyunca hep MERHAMETİMİN arkasında yürüdüm.
Beklentilerimi arkada BIRAKTIM.
Kimseden hiçbir şey BEKLEMEDİM, doğrusu bu sanıyordum çünkü...
Yaşadıklarımı, yaşamadıklarımı hep içimde sakladım.
SUSTUM bastırdım olsun dedim, İNSANLIK bende kalsın.
Verdim hep verdim karşılığını hiç alamadığıma BAKMADAN.
Aslında güçlü olmak değildi istediğim, ama olmak ZORUNDAYDIM ve oldum...
Kendimi hep erteledim.
Kimsenin beni anlamadığını bildiğim halde hayatıma girenleri bana verilmiş kutsal bir görev olarak gördüm.
Herkesi mutlu etmek zorundayım ZANNETİM.
Benim de mutlu olmam gerektiğini UNUTMUŞUM.
Görevim neyse en iyisini yapmalıydım ki VİCDANIM rahat etmeliydi.
Birilerinin de bana karşı GÖREVLERİ olduğunu hiçe saymışım oysa.
NE YAZIKKİ;
Karşımdakilerin EKSİKLİKLERİNİ tam anlamaya çalışırken
Onların HATALARINI görmeye vaktim kalmamış SANKİ
Beni ÜZMELERİNE bakmadan, karşılığında ne ALDIĞIMA, ne hissettiğime ALDIRIŞ etmeden hep verdim..
Kendime HAKSIZLIK ettim, kimseye etmediğim kadar.
Kendime geldiğimde ise YORGUN, yılgın, bitkin bir köşede saklanıp ağlayan COCUK olarak buldum.
Ve ona elimi uzattım, diyebildiğim tek şey "GEÇTİ"bir daha seni kimse ÜZEMEYECEK.
Şimdi senden özür diliyorum
Seni bu kadar HİÇE saydığım için,
İnsanların seni bu kadar ÜZMELERİNE izin verdiğim için,
Seni hiçbir zaman DİNLENMEDİGİM için,
Üzerine bu kadar SORUMLULUK yüklediğim için,
Hakkın olan duyguları sana YAŞATMADIĞIM için;
Şimdi tekrar söylüyorum,
İNSANLIGIMDAN,KALBİMDEN,