Zeynep İlhan
@zeynepp88
Ahlak,bireyin içindeki sürü içgüdüsüdür.
Nietzsche
368 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Evde kalamayacaksın, kardeşim
Fişe takıp, açıp, kaytaramayacaksın
Eroine kendini kaptıramayacaksın
Ve reklamlar sırasında bira içmeye tüyemeyeceksin
Çünkü devrim televizyonda yayımlanmayacak
Devrim televizyonda yayımlanmayacak
Devrim sana Xerox* tarafından getirilmeyecek
reklam kesintileri olmadan 4 bölüm halinde
Devrim size Nixon'ın** borazan çaldığı
ve John Mitchell'in, General Abrams ve Spiro Agnew'in
domuz yemeği yenmesi için
bir saldırıya öncülük ettiği resimleri göstermeyecek
Devrim televizyonda yayınlanmayacak
Devrim size Schaefer Ödül Tiyatrosu tarafından getirilmeyecek
ve başrolde Natalie Woods ve Steve McQueen veya
Bullwinkle ve Julia olmayacak.
Devrim ağzına seksapelite vermeyecek*
Devrim yumrulardan kurtulmayacak
Devrim seni beş kilo daha zayıf göstermeyecek
Çünkü devrim televizyonda yayımlanmayacak, kardeşim
Senin ve Willie Mays'in, o alışveriş arabasını
hızla mahalle boyunca iterken veya o renkli televizyonu çalıntı bir
ambulansa kaydırmaya çalışırken çekilmiş fotoğrafları olmayacak
NBC, 29 bölgeden gelen rapora göre 8:32'de
kazananı tahmin edemeyecek
Devrim televizyonda yayımlanmayacak
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Beni eve bıraktılar, oğlan kızla ayrıldı. Kapıya geldim onlara veda ettim, içeri girip radyoyu açtım. Yarım şişe cep viskisi buldum, içtim; gülerek, kendimi iyi hissederek; sonunda rahat, özgür,parmaklarımı puro izmaritleriyle yakarak; sonra yatağa gittim,kenarına takılıp şiltenin üzerine kapaklandım, uyudum,uyudum,uyudum.
Sabah uyandığımda sabahtı ve hâlâ hayattaydım.
Belki bir roman yazarım, diye geçirdim içimden.
Sonra da yazdım.
Kapıyı açtım, içerdeydiler. Devlet memurları.
Bir kız ilişti gözüme, tek kolu yoktu. Sonsuza dek orada çalışacaktı.Benim gibi yaşlı bir şarapçı olmaktan farksızdı.Er ya da geç bir
işe girip çalışmak zorundaydın, çocukların dediği gibi. Dolayısıyla kabulleniyorlardı. Kölenin bilgeliği.
"Hakkında tutanak tutmam gerekiyor, Chinaski. Idare sana hesap soracaktır." Gidip yerime oturdum. On bir yıl! On bir yıl önce işe başladığımdan bir metelik fazla yoktu cebimde. Geceler çok uzun olmasına rağmen yıllar uçup gitmişti. Gece vardiyası çalışmaktı insanı yıpratan belki ya da aynı şeyi tekrar tekrar yapmak. Ama Taş'la çalışırken başıma ne işler açacağını kestiremiyordum hiç olmazsa. Burada sürpriz diye bir şey yoktu. Kafadan katledilmiş on bir yıl. Yıllar geçtikçe işin adamları yiyip bitirişine tanık olmuştum. Eriyorlardı sanki. Dorsey Postane-si'nden Jimmy Potts vardı mesela. İşe ilk başladığında beyaz tişörtlü, atletik yapılı bir adamdı Jimmy. Şimdi o gençten eser kalmamıştı. Taburesini yere mümkün olduğunca yakın ayarlar, tabureden devrilmemek için ayaklarını tabureye dolardı. Saçını kestiremeyecek kadar yorgundu, üç yıldan beridir aynı pantolonu giyiyordu. Haftada iki kez gömlek değiştiriyor, yavaş adımlarla yürüyordu. Katletmişlerdi onu. Elli beş yaşındaydı. Yedi yılı daha vardı emekliliğe. "Çıkaramayacağım," dedi bana. Ya eriyorlar, ya da şişmanlayıp genişliyorlardı; özellikle kıç ve bel bölgesinde. Tabure, aynı hareketler, aynı konuşmalar; buydu nedenleri. Ve ben de aralarındaydım; başım dönüyor, kollarım, boynum, göğsüm, her yerim ağrıyordu. İşe gidebilecek gücü bulabilmek için bütün gün uyuyordum. İşe başladığımda 82 kiloydum. Şimdi 102 kilo çekiyordum. Hareket ettirdiğin tek uzuv sağ kolundu.