"Benim burda ne işim var?" diye düşündüğünüz oldu mu hiç? Bir labirentin içindeymişsiniz ve kaybolduğunuzdan eminmişsiniz de, her bir dönemeci kendiniz yarattığınız için bu tamamıyla sizin suçunuzmuş gibi hissettiğiniz? Üstelik dışarı çıkmanızı sağlayacak birçok yol olduğunuda biliyorsunuz çünkü labirentten çıkmayı başarmış, dışarda gülüşüp oynayan insanların seslerini duyuyorsunuz. Yaprakların arasından gelip geçen şekiller halinde. Öyle mutlu görüyorlar ki onlara değil, bu işi onlar gibi yapamadığınız için kendinize kızgınsınız. Oldu mu hiç? Yoksa bu labirentte kalan bir tek ben miyim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Belki saatler ters çalışsaydı mutlu olabilirdik. En berbat halde doğup, en berbat şekilde ölebilirdik ama yine de bir şeyler yolunda gidebilirdi. Gözlerimizi açtığımız andan, kapattığımız ana kadar dünyayı sevebilirdik. Belki zamanı geri alıp, kaybettiklerimizi getirebilirdik. Evlerimize dönebilirdik. 80 yaşında doğup, yavaş yavaş 18'imize doğru ilerlesek hayat sonsuz bir mutluluk olabilirdi. Her şey cok daha farklı olabilirdi.
Ama olmadı, olmayacak.
"Her şeyin bir nedeni olduğuna inanıyorum. İnsanlar öyle değişir ki boşvermeyi öğrenirsin, işler ters gider ki doğru olduklarında kıymetini bilesin, yalanlara inanırsın ve sonunda kendinden başkasına güvenmemeyi öğrenirsin ve bazen iyi şeyler yıkılır ki daha iyi şeyler gelebilsin."
Şimdi, sadece karmaşa ve belirsizlik var düşüncelerimde. Nereye çıktığını bilmediğim ışıksız bir tünelde ışığı bulabilmek için delicesine koşar gibiyim.