Eşikte durup yatakta beni görmek için boynunu uzattığında ve beni rahatsız etmemek için yalnızca elinle selamladığında. Böyle zamanlarda uzanır ve mutluluktan ağlardım, şimdi bunları yazarken yine ağlıyorum.
Yazdıklarım seninle ilgiliydi, orada senin göğsünde yakınamadıklarımdan yakınıyordum yalnızca.
Mutlaka ben de pek çok kez sözlerimle kırdım seni, ardından hep bilirdim bunu, acı çekerdim ama o sözü bastırmayı başaramazdım, daha ağzımdan çıkarken pişmanlık duyardım. Ama sen sözlerinde döverdin, kimseye acımazdın, ne söylerken ne de sonrasında, insan senin karşında tamamen savunmasız kalırdı.
Oysa ben eskiden beri senden saklanıp odama, kitaplara, çılgın arkadaşlara, aşırı fikirlere sığındım.