…”Aşk hikâyesinin en uç noktasında,sevilen kişi neokorteksimizin büyük bir parçası haline gelir.Birlikte olduktan on yıllar sonra neokortekste sanal bir diğer kişi var olur ve biz bu kişinin söyleyeceği veya yapacağı şeylerin her adımını sezebiliriz.Neokortikal şekillerimiz bu sevilen kişilerin kim olduğunu yansıtan düşünce ve şekillerle dolar.Bu kişiyi kaybettiğimizde gerçek anlamıyla kendi parçamızı kaybederiz.Bu yalnızca bir metafor değil-sevdiğimiz kişiyi yansıtan şekillerle dolmuş olan çok sayıdaki şekil tanıyıcıların tamamı bir anda doğasını değiştirir.Bu durum o kişiyi kendi içimizde canlı tutmak olarak görülse de sevdiğimiz kişiye dair çok sayıdaki neokortikal şekil onun kaybıyla bir anda keyif sinyali yerine yas sinyali verir.”