"Toprağın sesi olmaz ama kokusu olurdu. En çok da yağmur yağdığında bu koku belirginleşirdi. Çünkü ölen ruhlar semaya, bedenler toprağa karışırken ikisinin bir araya geldiği tek an yağmurdu. Ölüm böyle belli ederdi kendini; cezbeden bir kokuyla."
Bülbül Kapanı/29
"Yaraları kapanmış, kendine gelmeye başlamıştı ama bu yaşamak değildi. Bu zamana kadar ölü yaşadığını sanırdı. Şimdi anlıyordu ki; asıl ölüm, yüreksiz yaşamaktı."
-Bülbül Kapanı
