Adamın kızı, herkes gibi, kalbini asla tam olarak bilemeyeceği biriydi. Adam bilmediği şeyle birlikte kalmak yerine bir şeyler uyduruyor, bunlara dikkat ediyor ve artık kızını olduğu gibi görmüyordu.
Sevgi sayesinde kusurlu insanlığımıza açılırız. Mükemmellik gözlüğüyle bakıldığında insanlık kusurlu olmaktan başka nedir ki? Bu gözlükleri çıkardığımızda kendimize, başkalarına ve “mükemmel olmayan” her şeye açık hale geliriz.
Sevgiden korkmakta haklıyız. Sevgi, maskelerimizi çıkarmamızı talep eder. Maskelerimizi bırakıp yas tuttuğumuzda kendi gözümüzdeki imajın altında sessiz gözyaşlarına gömülürüz.