Zişan
@zisanbeyoglu
Suçluluğum epeyce gerilerde kalmış, sivri uçlu dikenleri içimi bir kez daha yokladı, acıttı; bu adı yüksek sesle söylemek bir büyüyü bozmuştu da bütün o dikenler, iğneler içime batmak için özgür kalmıştı sanki.
Bazen gamkâri’ye öyle bir gömülürüz ki, kendimize acımaktan boğulacak gibi oluruz. Kaybetmeyi, acı çekmeyi yaşamın gerçeği sayar, hatta gerekli görürüz. Sonra da zendagi migzara deriz: Hayat devam ediyor.
Odada bizimle birlikte soluk alıp veren, terleyen bir şey daha vardı: geçmiş.
Evet. Umut hiç tükenmiyor. Nihayet barış, dedik. Ama ya bedeli?
...bulanık lekeler halinde akıp giden kent...