"Hayatım boşuna gitmiş" diye düşünüyorum. Elime bir sünger alıp silsem ve Zorba'nin okuluna girsem. Ruhumun tenle, tenimi de ruhla doldururdum; kısacası içimde barıştırırdım bu yüzyıllık iki düşmanı.
Mutluluğu yaşarken onu kavramamız zordur; ancak o geçip de arkamıza baktığımız zaman, birdenbire biraz da hayranlıkla, ne kadar mutlu olduğumuzu anlarız.
İki yol da sarp ve çetindi; ikisi de insanı doruğa çıkarabilirdi. İnsanın ölüm yokmuş gibi hareket etmesiyle, aklında her an ölüm olduğu halde hareket etmesi, belki aynı şeydi, ama, o zaman bunu bilmiyordum daha.