Bir kederin resmini andırıyor, kalpsiz olan bu yüz
Puan vermedi·280 syf.·
2025 3. kitabı
Bunca zaman okumamakta niçin ısrarcı olduğumu anlayamadığım kitap. Sayfaları çevirdikçe okumamış olmanın pişmanlığını yaşadığımı itiraf etmeliyim.
Kendi güzelliğinden başka her şeye kör bir genç Dorian Gray. Öylesine ilerliyor ki kendi görünüşüne olan tutkusu, ilerleyen sayfalarda portresini öperken görüyoruz kendisini. Bu kısım bana Yunan mitolojisindeki Narkissos'u hatırlattı tabii.
Üç ana karakter var kitapta. Ancak bana öyle geliyor ki bu üç karakter de tek bir benliği ifade ediyor: İnsanın günah ve haz tutkunu yanını Lord Henry, erdemli bir hayat sürme isteğini Basil Hallward, toyluğunu ise Dorian Gray. Toy olan Dorian Gray'in haz peşinde koşma ve erdemli bir hayat sürme ikilemi arasındaki çatışmaya şahit olmak bir kenara, Dorian olup çıkıverdim okurken.
Portresini gördüğü ilk anda gençliğini ve yakışıklılığını bir gün kaybedeceği üzüntüsüyle bakıyor tabloya. Ardından yakarıyor tanrıya, tablonun kendisi yerine yaşlanıp çirkinleşmesi için. İlk günahını işlediğinde tablodaki gözlerin masumluğunu yitirdiğini görünce anlıyor duasının kabul edildiğini. Böylece haz arayışı bitmek bilmeyen bir tutkuya dönüşüyor. Yalnızca Dorian yer alıyor sahnede, geri kalan herkes kendisine hizmet etmekle görevli araçlar olarak kalıyor. Ardı arkası kesilmeyen bir haz bataklığında yuvarlanma hikayesi öylesine vurucu bir sonla taçlanıyor ki etkilenmemek elde değil.
Kitap hakkında daha fazla yorumda bulunursam spoiler vermekten çekindiğimden ötürü burada sonlandırma ihtiyacı hissediyorum incelememi. Uzun süredir bu denli yürümemiştim bir kitabın yollarında. İyi geldi.