"Sanki zaman benim için durmuş gibiydi, sanki yalnız tek bir his, tek bir duygu kalmıştı bu zamandan bana sonsuza dek, sanki bir dakika bütün bir asır sürmeliydi ve sanki bütün yaşam durmuştu benim için..."
Onun durduğu yerden bakıldığında, sizinle biz, Nastenka, öylesine uyuşuk, ağır, gevşek yaşıyoruz ki; ona göre, biz hepimiz kaderlerimizden öyle hoşnutsuzuz, yaşamlarımızdan öyle bezmişiz ki! Ama doğru da, baksanıza, sonuçta, ilk bakışta çevremizdeki her şey soğuk, suratsız, neredeyse öfkeli... 'Zavallılar!' diye düşünüyor hayalperestim