Zeynep Yaşar Kaplan
@zynpyasar
Evli, mutlu, çocuklu
Zaman akıp giderken hayatın anlamını belirleyen şey ona neyi ne kadar nakşettiğimizdir. Her acı, her sevinç, her haz ya da her keder hayata nakış gibi işlenmiyor; eğreti duruyor bazısı, veya üstümüzden geçip giden kuş misali değmiyor, dokunmuyor bize. Dokunanlarsa yakıyor, yıkıyor, yapıyor, bozuyor, kılcal damarlamızdan kalbe sızıyor, sonra tüm vücudumuza yayılıyor. Karman çorman bir nakışa dönüşüyor tenimizin altında, üstünde. Tenimizin altındakidir bir yüzümüz, üstündekiyse aynaya yansıyan kibrimiz.
Sayfa 143
Reklam
İçsel bir 'hayır',dışa vuran bir 'evet'i' geçersiz kılar. Dışa vuran uyumumuzdan ziyade, yüreğimizdeki dilek önemlidir.
Sınırlarımız gün ışığında olduğunda, yani açıkça ifade edildiğinde, kişiliklerimiz ilk kez olarak bütünleşmeye başlar. "Görünür" olur ve ışık olur. Değişir. İyileşme her zaman güneş ışığında olur.
Sayfa 100
Aşırılık, kaya parçası gibidir. Bizi ezebilir.
Sayfa 24
Reklam