Yaşamın sonu hiçbir zaman bana ırak gözükmedi. Her yüzde, her solukta, her bünyede, her yaşlananda , her sarılmada, her sabahta gördüm yaşamın sonunu.
Tren raylarını severim. Bağımsızlığı, gidebilmeyi, kalmak zorunda olmamayı, uyumak zorunda olmamayı anımsatır. Tren rayları bir tür bağımsızlıktır benim için.
Her sevginin başlangıcı ve süreci, o sevginin bitişinin getireceği boşluk ve yalnızlık ile dolu. Belirsizlikler arasında belirlemeye çalıştığımız yaşam gibi.