Ve siz;
Kirle yaşamayı,
insan kalmaya tercih edenler
Aynaya bakın.
Kaçmadan, saklanmadan.
Kendinizden korkun, affettiklerinizden.
En çokta sözde bağlarınız ve aile maskenizden...
Senin gibi insanlar
hatayı küçültür, affedilmeyi büyütür,
ve sonunda ne halt olduklarını bile anlayamazlar.
Sen işte o noktadasın:
kendi çürümüşlüğünde kaybolmuş,
hiçbir şeyin farkında olmayan,
midesiz bir korkak.
Affedilmek mi?
Ah, sen bunu ders sandın, değil mi?
Oysa affedilmek
bazı insanları düzeltmez,
sadece cesaretlerini büyütür.
Ve sen...
büyüyorsun işte
her yanlışın ardından,
yüzsüzce, rahat rahat…
Kendi pisliğini normal sanarak.
Bir adam sınırları aşar,utanmaz
yakalanır
yine utanmaz.
Çünkü bilir
bu dünyada bazı insanlar vardır
midesi her şeye alışan.
İğrençliğe gözünü kapatan,
ahlaksızlığı “geçer” diye yumuşatan,
pisliği örtüp “aile” diyen…