İnsan hata yapar, kimi zaman bedelini öder, kimi zaman susarak öğrenir ama aynı yerden, aynı sebeplerle tekrar tekrar kırılıyorsa bu artık kader değil, sınır koyamamanın sessiz sonucudur. Çünkü bazı insanlar sevgiyi değil, imkânı çoğaltır, kalpleri değil seçenekleri yedekler, herkesi bir köşeye koyar, bir gün lazım olur diye saklar ve fark etmeden kendi içlerinde merhameti tüketip soğuk bir yalnızlığa dönüşürler. Böylelerinin payına düşen çoğu zaman kendi kurdukları düzenin aynasıdır, insan neyi eksik bırakıyorsa en çok onunla sınanır ve bazen cehennem uzak bir yer değil, insanın kendi seçtiği hayatın içinde yavaş yavaş büyüyen bir histir. Dilerim hayat, başkalarını kategorilere ayıran, yedekleyen ve kullananlara, tam da kendi kurdukları gibi ilişkiler çıkarır karşılarına ki insan en çok, kendine yapılanla değil, başkasına yaptığının yankısıyla öğrenir.