Havva
@01Havva
Insan her daim yaşadigi anı kiymetini bilmeliydi.Başımıza gelen her kötü şeyin bize öğretmek istediği bir amacı vardı.Bazen iyi bazen kötü .Bazen de,yaşamamak için ne kadar uğraşsa da o anı yaşardı insan..
83 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Satranç
Stefan Zweig’in Satranç adlı eserinde, insan psikolojisinin sınırları ve zihinsel dayanıklılık çarpıcı bir şekilde işlemiş. Kitabın merkezinde yer alan Dr. B., Nazi rejimi tarafından hücre hapsine mahkum edilmiş, insanlarla tüm bağlantısı koparılmış bir şekilde tecrit edilmiştir. Bu süreçte rastlantıyla eline geçen bir satranç kitabı onun hem akıl sağlığını koruma aracı hem de yavaş yavaş içine düştüğü bir saplantı haline gelir. Satranç onun için bir oyundan fazlasına, hayatta kalmak için zihinsel bir dayanak noktasına dönüşür. Bu durum, insanın zorlayıcı hayat koşulları karşısında bir şeye bağlanma ihtiyacını ve bazen bu bağın insanı nasıl içten içe tüketebileceğini gösterir. Zweig, bu anlatımıyla hem bireysel direnişi hem de insan ruhunun kırılganlığını ustalıkla yansıtır.
Alamut
10 üzerinden 8,3 verirdim bu kitaba.Bazı kitaplar vardır, bitince zihninde yankılanır; bazılarıysa içindeyken zaten seni senden alır. Alamut ikisini de yapıyor.Çünkü bu kitap sadece bir kaleyi anlatmıyor, bir inancı, bir isyanı, bir stratejiyi, bir illüzyonu ve insan aklının nasıl yönlendirilebildiğini anlatıyor. “Hiçbir şey gerçek değildir, her şey mubahtır” cümlesi, Hasan Sabbah’ın dilinden bir tehdit değil, felsefi bir darbedir aslında. İnançla kandırılmanın değil, kandırarak inandırmanın kitabıdır bu.Bazen yavaş akar ama bilerek... çünkü o ağırlık bir yüktür; okur yavaşlasın da düşünmeye mecbur kalsın diyedir sanki. Kimi karakterlerin duygusal derinliği daha güçlü olabilirdi belki ama zaten yazarın derdi karakter değil, insan zihniydi.
Sonuç olarak, bu kitap bir yolculuk değil, bir uyanıştır. İstersen sadece bir tarihi kurgu diye okuyup geçersin ama istersen o kale senin zihnin olur, duvarlarını sorgulaman için kurulmuştur.
Edebiyat tarihimizin en büyük kalemlerinden Yaşar Kemal’in İnce Mehmed serisi, yalnızca Çukurova’nın sarı sıcağını, uçsuz bucaksız tarlalarını, ezilmiş köylüsünü anlatmakla kalmaz! aynı zamanda bir insanın içindeki isyanın, özgürlüğe olan susuzluğun destanıdır. Bu kitaplara puan vermek, yıldızları saymak gibidiryetmez. Çünkü bu eserler, edebiyatın puanla ölçülemeyecek yerindedir.Tıpkı Dostoyevski’nin Petersburg sokaklarında insan ruhunun karanlık dehlizlerine indiği gibi, Yaşar Kemal de İnce Mehmed aracılığıyla Çukurova’da gezerken insanın içindeki özgürlük arzusunu, adaletsizliğe karşı başkaldırıyı ve çocuklukla başlayan o kırılgan yalnızlığı işler. Mehmed sadece eşkıya değildir; o, bastırılmış bir çığlığın vücut bulmuş hâlidir. Korkudan kudrete, çaresizlikten efsaneye giden yolda her adımı bir iç hesaplaşmadır.O yüzden İnce Mehmed, sadece bir köylü çocuğunun eşkıyalık hikâyesi değil, insanın içindeki zinciri kırma mücadelesidir. Yaşar Kemal’in dediği gibi, "her toprak kendini anlatır" onun kaleminde ise Çukurova, dünyanın bütün coğrafyalarına tercüme olur. O yüzden, onu anlatmaya kalemim yetmez!!! #İncememed
