İnsan bazen en çok bayramlarda anlıyor yalnızlığını kalabalıkların içinde bile eksik kalan o samimiyeti. Güzel anlar paylaştığını sandığın biri bile bir süre sonra sadece zamanı doldurduğunu hissettirdiğinde, mesele yalnız kalmak değil, gerçekten hissedilmemektir. Oysa eskiden insanlar birbirine uğramaz, yerleşirdi, sözler az ama derin, ilgi sade ama gerçekti. Şimdi çoğu kişi hayatından geçip gidiyor, kalmak için değil, oyalanmak için. Bu yüzden içimde hep aynı sızı: Keşke iletişimin incelik olduğu, duyguların yarım bırakılmadığı o eski zamanlarda yaşayabilseydim belki o zaman birinin varlığı bu kadar kolay eksilmezdi içimden.