"Korku insanı avlar, küçük parçalara bölerdi.Daha eline silahı alamadan, kalleş düşmanla karşılaşmadan haklardır.Karşındaki düşmanın olmasa bile onun ayaklarının altına atardı."
Tenin soğukken dokunduğun her şey sıcak gelirdi. Kalbimi soğutalı çok olsa da onun anılarını soğutamıyordum. Bazıları buzdan soğuktu oysa kalbimde alev gibi hissettiriyordu. Boğazımı kurutuyor,beni yutkunamaz hale getiriyordu.O, bende şimdi yutkunamama meselesiydi. Aklıma gelmesini, kalbime inmesini istemiyordum ama her gelişinde giderek daha çekilmez birine dönüşüyordum.
-Sen e biz deli miyiz?
-Akıllının dünyada ne işi var patuli?
-Gülme.Yüz milyonum gitti.
-İyi bir yere gitti, öyle düşün.
-Orası öyle de evlerim güzeldi.
-Sana daha güzellerini alacağım,kaç tane istersen.
-Kendim alırım, çok havalanma.
-Nefes alamıyorum Esme,bize bunu neden yapıyorsun? Böyle gerçekten mutlu musun?
-Değilim.Bana mutlu olmanın anlamını kaybettirdin.
-Söyleyene bak.Her şeyi sen başlattın.Bu ateşi sen yaktın, söndürmüyorsun.
-Öyle bir imkanım yok.