İnsanın mutluluğu hakkındaki düşüncelerim her zaman, nedense, hüzünlü bir şeylerle iç içedir;şimdiyse, karşımdaki mutlu insan bende umutsuzluğa benzeyen bunaltıcı bir duygu yaşatmıştı.
Şu hayata bir bakınız:Güçlülerin küstahlığı ve asalaklığı, zayıfların cahilliği ve ağzı var dili yok halleri;etrafta sınırsız yoksulluk, darlık, yozlaşma, sarhoşluk, ikiyüzlülük, yalan... Oysa bütün evlerde,caddelerde sessizlik ve sükunet egemen. Şehrimizde yaşayan elli bin kişiden bir tanesi bile çığlık atmıyor, isyan etmiyor.