Mete

Mete
@0meaning
Bedenlerimizin imgesi kim bilir hangi alacakaranlık yağlarıyla meshedilmiş.Çöken yorgunluk,bir yorgunluğun karaltısı.Çok uzaktan geliyor,tıpkı bir yerlerde,bir hayatımızın var olabileceği fikri gibi...
Reklam
Şafak,odamızın perdelerinde ışığın bir gölgesi.Solgun olduğunu bildiğim dudaklarım,birbirinden gönülsüzce yaşamanın tadını içiyor.
Sonsuzluk mu daha acı hiçlik mi bilemiyorum ama en kötüsü hayatın öylesine boş tükenmesi.
Dön bak arkana bunca süre yaşadığın zaman ne kadar hızlı geçti açıklayabilir misin?Ölmeden önce de aynı bu şekilde bakacaksın çünkü.
İnsanlar yaşam ölüm kavramını virüs çıkınca hatırladı fakat biz varoluşsal kaygılarda iken ölümden korkmadık ölümün(aynı zamanda yaşamın)arkasındaki bütün bu bilinmeyendi derdimiz bütün bu bilinmezliğin ağırlığına yüz defa ölmeyi yeğlerdik.
Reklam