Puan vermedi
Kitabı okuyorum - nihayet okumaya başladım - lakin belirteyim; bu kitap ve içindeki bilgiler bana masal gibi geliyor. Zaten açıkçası bana bir şey katması için ve yaşadığım çevreye daha iyi adapte olabilmem için okuyorum. Önceki okuduğum kitapta Gazali'nin cehennem tasvirleriyle yarışacak düzeyde bir kitap olduğu belirtilmişti(Ahirette 45 Gün). Oradan aldığım şevkle kitabı okumaya koyuldum ama daha başlarındayken bu yazılanlara - yani içeriğe - pekde inanmadığımı belirtmek isterim. Örneğin daha başlangıçta yazan rabbin kimdir veya kimin milletindensin soruları gibi(bu sorgulamalar kabirdeyken yapılıyormuş yersen) ve daha okuyacağım niceleri... Ama dediğim gibi esas okuma sebebim cehennem tasvirlerini görmek, hayal edebilmek, okumak ve bilmek. İnanmayanlarda benim gibi hikâye niyetine alıp okuyabilir. Allah'dan elimizin altında kitap hazır vardı yoksa birde temin etmek zorunda kalacaktık...(kütüphaneye sormuştum depoya kaldırılmış alamadıydım) Bilmeyenler için kitap eski dilde, lisanda tercüme edilmiş. (yani tercümeli hali bile zeman veya domuza hınzır vs. diyor, eski lisan, terimler anlıyacağınız) Bitirince önemli kısımları buraya aktarabilirim zira kimse duygu ve düşüncelerini yani yorumunu buraya aktarmamış. Kitabı okuyorum bu arada kitap gözümün önüne - bazı tasvirlerden dolayı - nedense Samanyolu Tvdeki Beşinci Boyut dizisini getiriyor. Bu arada Gazali, bidati mezhepsizcilik olarak tanıtıyor. Bende bidatçiyim o zaman ey Gazali! Yine kitap Kur'anda, Allaha yaklaşmak için vesile arayınız mealini peygamberler ve evliyalar olarak tefsir ediyor. Bu da bir eksi ben ve Cemre Demirel bunu beğenmedi. Öncelikle kitap 73 fırka olacağını(şu meşhur hadisden hareketle) ve bir fırkanın cennete gireceğini, onunda naciyye ehl-i sünnet ve'l cemaat olacağını söylüyor. Diğer 72
Serinin 7. Kitabı da bitti. Her bir kitap kendine hayran bırakıyor gerçekten. Son 1 kitabın kalmış olması dışında sorun yok.
Serinin 7. Kitabında bu sefer Anne’den pek bahsedilmiyor çok az bir kısımda okuyoruz.
Kasabalarına yeni taşınan rahip Meredith’in 4 çocuğu ve Anne’in çocukları ön planda. Bu kitabın heyecanından hiçbir şey kaybettirmedi bana çünkü bu güzel çocukların başından geçen maceraları, kendi aralarındaki sohbetleri, hayal dünyaları bana sürekli Anne’in önceki versiyonunu hatırlattı.
Kitabın genel havasını sevdim.
Bu kadar uzun soluklu bir serinin beni hiç sıkmamasına çok mutluyum. Yazarın dili gerçekten şahane sanırım sıkılmama sebebim de bu. Her kitabı büyük bir keyifle okudum ve son kitabı da eminim yine böyle keyifle okuyup bitti diye üzüleceğim.
Reklam
Asılacak Kadın incelemesiDuygu ve Düşünce
Puan vermedi
Bu kitabı okurken bu kadar etkileyici bir hikayeye tanıklık edeceğimi düşünmemiştim. Bir dönem yasaklandığını öğrendikten sonra merak edip okumaya başlarken baş karakter Melek'e bu denli üzüleceğim aklıma gelmemişti. Şimdi kitabın biçemi hakkında biraz bilgi vermek istiyorum okumak isteyen arkadaşlar için.
Kitap 3 ayrı bölümden oluşmakta:1. bölüm Melek'in ve evin kahyasının oğlunun Melek'in kocasını öldürme suçlamasıyla mahkemeye çıkarıldıktan sonra mahkeme yargıcının aklından geçenleri okuduğumuz bir iç monolog biçiminde yazılmış.
2. bölümde mahkemeden sonraki gece nezarethanede Melek'in aklından geçenleri okuyoruz.
3. bölüm ise Melek ile birlikte mahkemeye çıkan kahyanın oğlunun olayları en başından kaleme aldığı bir metinden oluşuyor.
Kitap evin beyinin yatalak annesine bakıcı olarak gelen Melek'in hikayesini anlatıyor. Melek ilk başta kadına bakmak için geliyor ama kadının ölmesiyle birlikte hikaye tahmin edilemeyecek yerlere sürükleniyor.
Kitapta rahatsız edici bölümler bulunuyor bu yüzden 18 yaşından küçükler okumamalı. Ben bu yazıyı kitabın yazarı pınar Kür'ün kitabının yasaklanması ile ilgili mahkemedeki savunmasından bir kesitle bitirmek istiyorum: Kitabımda rahatsız edici sahnelerin bulunduğu doğrudur lakin edebiyatın amaçlarından biri de kitleleri silkmek,uyanmalarını sağlamaktır bunun örneklerini dünya edebiyatında da görebilirsiniz.
Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar dilerim.
Aslında 1-2-3ve 4. Kitap için inceleme
Ursula K. Le Guin'in çocuk kitabı serisi Kanatlı Kediler, benim çok beğendiğim, keyifli bir hikâyeye sahip. Şehrin tehlikelerinden korunmak için gönderildikleri çiftlikte iki çocukla dost olan, gündüzleri güvercin kafesinde saklanıp geceleri özgürce gökyüzünde süzülen dört kanatlı yavrunun hikayesi anlatılıyor. Özellikle kayıp kız kardeşleri Emma’nın, yaşadığı korkuları atlatıp kedi Alex’in yardımıyla yeniden sesini bulması ve özgürlüğünü kısıtlamak isteyenlerden kaçarak ailesine kavuşması aktarılıyor. Hem çocukların hem de yetişkinlerin keyifle okuyacağı bu sevgi dolu masalı, gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Akıp gidiyor ama tam olarak hikayenin içinde değilim.
Duzah, ilk basta epey etkilendiğim bir kurgu çünkü her karakterin kendi hayatının başrolü olduğu gösterilmiş.
Yan karakterler figüran muamelesi görmüyor. Başka bir karakteri, sadece basrolun gördüğü kadarıyla görebiliyoruz ama gördüklerimizden ibaret olmadığı belli edilmiş.
Nasıl mı? İlk basta şu şekilde düşünmüştüm; kitaplar, her şeyi gerekli ayrıntılarla anlata anlata ilerleyenler ve başrolün o an yaptığı,gördüğü, düşündüğü şekliyle ilerleyenler olarak ikiye ayrılır. Bizim ki 2.oluyor yani hikayenin bir yerinden başlamış ve o andan itibaren bengi ne düşünürse ya da görürse biz de onu okuyoruz. Mesela, abisi uzaktaymış ama bengi onun nerede olduğu yada kaçtığı gerçeğini düşünmek yerine, onun hakkında sahneye göre değişen, daha farklı şeyler(geçmişten anılar vs) düşündüğü için ilk basta hayatta olup olmadığını bile anlamadık. Öyle bir konuşuyordu ki sanki ölmüş. Eh onu bırakıp gitmesi boyle bir etki bırakmış olabilir. Bilemiyorum, belki de bu yüzden bize hafiften ölü gibi gösterilmiştir.
Sonuç olarak her şeyi şak diye göstermiyor. Ne zaman karakterler o olaya, bilgiye denk düşerse, o zaman görüyorsun. Yan karakterler için de aynı şey söz konusu. Basroller biriyle yan yana gelirler ve sadece onların gördüğü kadarını görürüz ama arka planda o karakterin yaptığı birçok şey olduğu, o an ki rolünden ibaret olmadığı anlaşılır. Yazar işin bu kısmını iyi yapmış.
Artı olarak slow burn olmasına rağmen sıkmıyor çünkü karakterler 1.kitapta hep yan yana, 2.kitapta ise zaten ilişkileri sıkmayacak kadar ilerlediği ve gereksiz olaylara çok yer vermediği için sıkıntı olmuyor.
Özellikle incelendiğinde bir sürü sıkıntı çıkması ayrı mevzu. İşin uzmanı olmadığım için YouTube(Jülide müşerref ç.) incelemesinde bahsedilenleri pek fark etmedim ama şunu söyleyebilirim; hikaye, yazarin
Çok farklıydı! Farklı hissettirdi,farklı bakış açısı sağladı.. Hem gerçek hem hayaldi. Hoşuma gitti. İlk başladığımda Japon isimlerinden dolayı ohooo ben kişileri karıştırıp hiçbir cacık anlamam diye düşünmüştüm ama öyle olmadı. İçinde dört hikaye var ama tüm hikayeler tek bir kafeye bağlı. Hikayeler ayrı ama mekan aynı. İnsanı pişmanlığı,seçimleri, telafi etme çabalarının bahsediyor. Birkutukitap bunu okumama vesile oldu ve gerçekten güzel seçmişler. Yazar ne kadar pürüzsüz düşünüp kaleme almış, çok akıcıydı ve çok beğendim. 10 kere düşün 1 kere davranma fikri yeniden peydah oldu içimde. Kitabı tavsiye ederim. 
Toshikazu Kawaguchi
Toshikazu Kawaguchi
Reklam
Reklam