Eliz Edebiyat - Sayı 156 (Aralık 2021)
Sokağın başında bir köpek,
koşarak geldi yanıma;
beraber soluklandık.
Evvelden tanışıyor gibiydik.
Nefesi; Yazıcı Barajı’nın ortasında,
terk edilmiş bir köyün muhidi gibi kokuyordu.
Ben sustum, o susamıştı.
Ben suskunluğumu gizledim, o susuzluğunu.
Çöktü dizlerinin üstüne,
oturttu beni gözlerinin içine.
Çokça konuşmak istedim, olmadı.
Bir tas su koydum önüne;
dertleştik biraz.
O susuzluğunu giderdi, ben suskunluğumu.
Kalktık;
O, sokağın sonunda gözden kayboldu.
“Ben ne içimdeki sokaklara sığabildim
Ne de dışarıdaki dünyaya. “
Serhat İlhan