Extremely philosopher 1 GöKçe.
@11regulus7
Türkiye 813. ENTELEKTÜEL 1 asilzâde.
METU/HİSTORY 813.
47 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsanın kendini yenmesi en büyük zaferdir.[PLATON]
Okuduğum bu kitapta çok güzel perspektifler kazandım.Bu söz üzerinde düşünülmesi gerektiğini fark edebilmek mesela,bu düşünme ki öyle sıradan,alâlade bir düşünme bile olmamalı.Kaçımız kendimizle mücadele edebiliyorduk!Başkalarıyla yarışmaktan!Kaçımız sadece ve sadece kendimizle yarışıyorduk,kendimize ulaşabilmek için!Kaçımız aynaya baktığında gözlerinde kendini görebiliyordu?Kaçımız kendini bulmak için yenmeye adamıştı kendini?Kaçımız kendine ulaşma yolculuğunda bütün kimliklerini,âidiyetlerini,tabularını,ideolojilerini,gelenek,göreneklerini,kendisi dışında kölesi olduğu her şeyi bırakabilmişti?Her şeyi..!Kaçımız yalnızca kendisinin efendisiydi?Kaçımız kalbine oturttuğu kölesi olduğu putlarını devirebilmişti..?Kaçımız "KENDİLİK" kapısından içeri girebilmişti?Kaçımız..?Bu sorular kümülatif biçimde devir eder durur.Felsefe de tam da bu değil miydi?Sorularla anlam bulma arayışı."7"tane tavsiye ettiği öğretiyi aslında kitaba ismini veren sözüyle Platon beynimizde bir kıvılcım oluşturuyor.Düşünmeyi bilmeyen,düşünmekten korkan,beyaz koyunlar içinde siyah koyun olmayı göze alamayan hatta koyun olmaktan azât olamayan insanlara düşünelim bir ama önce kendimizden başlayalım diyor.Daha kendimi tanımazken nasıl bir başkasını tanıyabilirim?
diyerek Platon kendini tanımadan hayatını inşâ eden insanların hayatında hep bir şeylerin eksik olacağını hayatındaki hiçbir basamağı sağlam temeller üzerine kuramayacağını söylüyor.Ne ilginç değil mi?Oysaki bizim toplumumuzda insanlar henüz kendini tanımazken başkalarını tanıma yolculuğuna adım atıyor!Bu kadar kendisine uzak kalmışken,en çok da kendisine yabancıyken..!Öylesine,bir hiç gibi yaşarken..!Kimse kendini yenmek için,tanımak için uğraşmıyordu ki! Herkesler bir başkasını alt etmek
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Nazım Hikmet;şiirlerinde "DEVRİM"ci,"KAVGA"cı,"İSYAN"cı kimliğini öylesine nakış nakış işlemiş ki,hayran kalmamak elde değil.Hayatını bildiğinizde,ona neler yaşatıldığını,nasıl bir hayata mecbur bırakıldığını kavradığınızda ise şiirlerinin neden bu denli kavgacı,isyankar,devrimci ruhlu olmasını çok daha iyi anlıyor hatta şiirlerini okurken ayrıca tat alıyorsunuz.Özellikle onun şiirlerindeki dış görünümü çok beğeniyorum.Sanki tek düzene,aynılığa karşı çıkarcasına şiirlerinde biçim yönünden de farklı olmayı çok iyi başarıyor,meydan okurcasına "İSYAN" ediyor.Bilmiyorum,kaç okur şiirindeki bu sıradışı yönünü fark edebildi?Özellikle merdiven şiir tarzını,simetrik,ters simetrik akışlar görmekteyiz;Rus şiirinden ve Mayakovski'den aldığı serbest şiir biçiminde.Bu da şiirlerine ayrıca bir "İSYAN" havası katıyor bana göre.Halk edebiyatı unsurlarını da modernizimle harmanlaması ayrıca etkileyici.Ben kendine ait tarzı olan,söylemi olan şairleri seviyorum.Nazım da kuşkusuz benim için onlardan biri."AŞK"ı bu kadar kendince ifade edebilen aykırı bir kalem.Şiirleriyle adeta "Yaşamak Güzel Şey" dediğini hissedebiliyorsunuz.Şiirlerinde yaşama olan tutku,yaşama "AŞK"ı bu kadar güzel yansıtılabilir.Muhakkak okumalısınız.Okurken de Zülfü Livaneli'nin neredeyse çoğunu bestelediği şiirlerini dinlemenizi tavsiye ederim.
[Author GÖKçe Y.]
