Romeo: İşte dudaklarım arındı günahından senin dudaklarınla.
Juliet: Benim dudaklarımda kaldı günah öyleyse.
Romeo: Dudaklarımdan mı geçti bu günah? Ey tatlı bir zorlanışla işlenen suç! Günahımı geri ver bana.
Juliet: Kitaba uydurarak öpüyorsunuz beni.
İşin kötüsü, şu atın durumu gibi halimiz, hani tam açlığa alışmışken ölmüş ya, dedi biri. Ötekiler bu lafa isteksizce gülümsediler, içlerinden biri, Eğer o at öldüğü âna kadar öleceğini bilmemişse, bu hiç de kötü bir fikir değil, dedi.