B.
@123bbb
Maybe I am not built for love
214 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sülfür inceldi ve en yorgun yerinden kırıldı ayna
Ayna pusluydu bunca yıl nice sır taşımaktan
Kırılmanın sesini duydum ve onu getirdim sana
Unutulmaya geldim işte onarılmaya değil
Kov beni kabilenden ama bekliyorum demek bu
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Asfaltta süzülen su, sanki,
Yüksek topuklu botlarımdaki
Temkinle basıp geçtiğim bir taşkındı.
Sırtımı da yaslamakta olduğum duvara,
Başımı, sıkı topuzumun izin verdiğince,
Geri eğerek yasladım usulca.
Siyah kabanımın koluna uçan külleri,
Dönüp bakmayan köpekleri,
Hiç ama hiç umursamadım.
Kadıköy sokaklarında
Siyah bir kedi aradım,
Bir fotoğrafımız olsun diye, bulamadım.
Bundan sonra kimseye
Böyle çıplak savunmasız varmayacaktım.
Kat kat sarınırsam kusurlarıma,
Bu soğukta kimse bakmaz kusuruma.
Bugün de öğrendim,
Bir kısmını unutacağım şeyler.
Her korku hayatta tutmazmış insanı,
Her umut yeşerip çiçeklenmezmiş.
Bazıları gömülürmüş.
Kendim için yaşayamadığım hayatı,
Başkaları için mi yaşayayım?
Furuğ, 1935-1967 yılları arasına sıkışan otuz iki yıllık ömründe, bir kadın şair olarak bu aşağılanma duygusuna meydan okudu. Mektupları, hatıraları ve söyleşileri, ‘sonsuz gün batımında’ bu meydan okumanın izleriyle; kuvvetli bir yaşama arzusu ve ölümün varlığını sanatla aşma çabasıyla dolu. Üstelik doğduğu yaşadığı toprakları hor görmeden: “Ne olursa olsun Tahran’ımızı seviyorum... O gevşetici güneşi, o ağır gün batımını, o toprak yolları ve o yoksul, mutsuz insanları severim...”
***
Behruz Celali tarafından hazırlanan kitap, Furuğ Ferruhzad'ın henüz otuz üç yaşındayken bir trafik kazasıyla sonlanan hayatının hikayesini kendi söyleşileri ve yakınlarının anlatılarıyla ele alarak başlıyor. Kitabın hemen girişinde şairin özel hayatıyla ilgili konuşmayı yorucu ve gereksiz bir uğraş olarak gördüğü yer alıyor. Sonrasında ailesi ve yakınlarıyla mektuplarını okurken hissedeceğiniz, insanlardan sonra paylaşılan mektupları okurken yaşanan "kötü bir şey yapıyor olma" hâlini katmerlendiriyor bu da. Yine de onu tanıma arzunuza karşı koyamıyor ve içinizi kemiren bu hisle okumaya devam ediyorsunuz. Tanıdıkça beslediğiniz sempati, ilerleyen sayfalarda Ferruhzad'ın gezi yazılarıyla taçlanıyor, artık onunla arkadaş olup sohbet etme şansını buluyorsunuz. Şiire, sinemaya, müziğe ilgisini okudukça kafanızda profili gittikçe tamamlanıyor.
Kitapta Ferruhzad'ın edebiyat konulu söyleşileri de yer alıyor. Fakat ben Fars edebiyatı konusunda bilgili olmadığım için buradan almam gerekeni yeterince alamadım.
Kitap hassaten dikkat gerektiren bir kısımla, Ferruhzad'ın cüzzam hastaları için çalışmalarıyla sonlanıyor. Cüzzam hastalarının yaşadıklarını konu alan, belgesel türündeki Ev Karadır isimli filmin senaryosu da kitapta yer alıyor.
ben pişman değilim
kalbim sanki zamana doğru akmakta
hayat kalbimi tekrarlayacak
rüzgar göletlerinin üzerinde hindiba sürüyor
o beni tekrarlayacak.
