PROMETHEUS
@174k
Bilge kendi kendisiyle yetinir. (Seneca)
Şu anda okuduğu kitap
Yaşamak zorunda olduğu hayat, yapmak zorunda olduğu lanet olası iş yüzünden böyle olmuştu, yavaş yavaş ölüyordu işte. Bu hayat ona göre değildi: hiçbir kadına göre değildi, hiçbir kadının böyle çalışmasına izin verilmemeliydi; dünya onlara hiçbir şekilde yaşam şansı tanıyamıyorsa bir an önce öldürmesi daha iyiydi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kaybolmuş, dibe çöküyorlardı; bundan kurtuluş, en ufak bir umut yoktu; yaşadıkları koca şehir ancak çöplerle dolu bir okyanus, balta girmemiş bir orman, çöl, mezar kadar kucak açmıştı onlara.
Yenilmişlerdi; oyunu kaybetmiş, bir kenara itilmişlerdi. Durumun bayağılığı, haftalıklarla, market faturalarıyla, kiralarla ilgili olması trajikliğine gölge düşürmüyordu. Özgürlüğü hayal etmişlerdi; etraflarına bakınıp bir şeyler öğrenme fırsatını; doğru düzgün ve temiz insanlar olmayı, çocuklarının büyüyüp güçlü insanlar olmasını... Şimdiyse bütün hayalleri yıkılmıştı; öyle bir şey olmayacaktı! Oynamış ve yenilmişlerdi.
Hafızanın kapıları kayarak açılıyordu; eski sevinçler kollarını onlara doğru uzatıyor, eski umutlar ve hayaller onlara sesleniyordu, üzerlerindeki yükün altında kıpırdanıp o sonsuz ve sınırsız ağırlığı hissediyorlardı. Ağırlığın altında haykıramıyorlardı bile; ölüm acısından daha korkunç bir kedere kapılıyorlardı. Pek konuşulacak bir şey değildi bu; yenilgiyi asla kabul etmeyen dünyada kimsenin söz etmediği bir şeydi.