Ben hep ikinci teldim senin sazında.
Ne iyi bir başlangıç...
Ne huzurlu bir son...
Hüzün dolu notalar, ağlayan melodilerdim.
_______________________________________________
Bu da birşeymiş gibi bir tek bütün şarkım olmadı kendi çapımda.
--------------------------------------------------------------------------
SavunmasızSokrates
Eylüldü.
Dalından kopan yaprakların
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa.
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.
Eylüldü.
Di’li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu.
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan,
Ellerin kadar ıssız,
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz.
Eylüldü.
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin,
Şimdi yoktu bi anlamı suskunluğun.
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğinin orta yerinde.
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım.
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ.
Gözlerini sildi zaman..
Dedim ya… Eylüldü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin
Cemal Süreya
Boş bir kağıt başında saatler geçirmemden
sorumlu kimdi sanki?
Bir de yazacağım olmadığı için boş kaldığını sanmaları yok mu...
(hiç gülesim yok)
SavunmasızSokrates