Ne azalırsın,ne unutulur;köklerini derime gizlemişim...
Severek büyütmüşüm seni,bunca yıl kentin en özel tınıları teninde soluklanmış.Başkalarından nefreti öğrenmişsin;kenti kavuran sıcak,o nefreti eritmeye bir türlü yetmemiş.Ruhuna işlediğim sevgi,avuçlarımızda farklı kentlere uzanan çizgiler,bu saatten sonra hiç birleşmezler.Kapatırız gözlerimizi ama üstesinden geldiğimiz sancılar huzura kenetlendiği an biz, yan yana olmayacağız.
Bak sonbahar geldi.Ne kadar sayıklasam da göz pınarlarıma dolan hatıraları,nihayetinde ayrı düştük.Hayatı bütünüyle yok edebilecek denli keskin yaraları görmezden gelip,küçük kanamaları hayatımızın sonuna denk canlı tuttuk ve belki de huzurla alınacak son nefesi,ömrümüzün sonuna dek çürüttük.
Herkesle yürümüşsün caddeler boyu,bana gelince yorulmuşsun.Tütmemiş kentinde duman,gönlün hiç tutuşmamış.Zaten sana değilmiş tüm bu helak olmalar ya da hiçbiri sana hiç değmemiş.
Sidal Yurt