Işığını hiç göremeyen köre, doğanın ahengini hiç duymamış olana sağıra, ruhundaki sesleri asla seslendiremeyecek olan dilsize acırsınız; ama sahte bir ahlakla, şu yürek körlüğüne, ruh sağırlığına, şu akıl dilsizliğine; zavallı kadını delirten, onu iyiyi görmekten, Tanrı’nın sesini duymaktan, aşkı ve inancı anlatmaktan alıkoyan şeylere acımaya içiniz elvermez.