Merve Örnek
@1Nazendee
İnsan umutkandır.
Puan vermedi·232 syf.·
2024 7. kitabı
Biz büyüklerin çocuk yetiştirirken dilimizde pelesenk haline getirdiğimiz söz kalıplarını aslında özünde doğru kullanmadığımızı, kullanırken çocuklarda istemeden de yara açtığımız vurgulanmış..
Bu söz kalıplarını farklı pencerelerden yorumlayarak özellikle de çocuk açısından değerlendirerek, ebeveynlik ve çocukluğa bakış açımızı değiştirmemize yarayan çağrı niteliğinde sunulmuş bir eser olmuş..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·222 syf.·
2023 22. kitabı
Ah be Karacaoğlan’ın Elif’i
Elif’in Karacaoğlan’ı..
Böyle güzel sevmeyi sizden mi öğrendik bir yerlerde bilmiyorum..
Sevginiz sevgime eşdeğermiş..
Çıkamadım, kopamadım ne sevgiden ne öyküden..
Puan vermedi·169 syf.·
2023 19. kitabı
Ufacık bir sokakta beş ayrı ailenin beş ayrı hikâyesi ve beklenmedik anlarda beklenmedik karşılaşmalar..
Sabredilen hayallerin nasıl da zamanla çiçek açtığını adeta kendinizi Nazenin Sokak’ta bir diğer komşu olarak hissedeceğiniz bir eser..
Her bir hikâyede kendinizden bir şeyler bulacağınız, bazen bir mektupla heyecanlanıp mutlu olacağınız bazen bazı kayıplarla hüzünleneceğiniz bazen de tam ümidi yitirdim derken yeşeren umutlara şahit olacağınız, sabretmenin bir zorluk değil bir mükâfat olduğuna şahitlik edeceğiniz sımsıcak bir eser..
Puan vermedi·210 syf.·
2023 16. kitabı
Ne kadar acı, keder,yalnızlık,hüzün, acıma, öfke ve bir o kadar da sevgi, umut ve fedakarlık bekliyorsanız tüm bu duyguları aynı anda içinde barındıran sürükleyici bir kitap..
Tam mutluluğu bir yerden yakaladılar derken bir ölüm daha.. Adı “Yaşamak” ancak iliklerinize kadar hissedeceğiniz acılarla dolu ölümler..
Yaşamak ne de zor,coğrafyası keder olan yerlerde..
Puan vermedi·184 syf.·
2023 5. kitabı
Kitap muhteşem. Sessiz çığlıklara şahit oluyorsunuz.. Ahh keşke şu canlılar da bizler gibi konuşsa da hepsini dinlesem dertlerine ortak olabilsem.. İnsanoğlunun ne kadar acımasız olduğunu, düşünebilme yetisine sahip tek varlık olmasına rağmen neden başka canlıların da canını düşünmediğini gözlerimdeki bir hüzünle bir kez daha gördüm. Her şeyden önce onların da pencerelerinden hayata bakmadığımıza kızdım. Acıya katlanmanın, katlanmak zorunda kalmanın tüm haykırışlarına şahit olmak beni çok hüzünlendirdi. Canım acıyarak okudum. Tüm bu sözlerime kitabın baş kahramanın (sessiz çığlıklara mahkum bıraktığımız) sözüyle son vermek isterim.
” Fakat atlar acılarına sessizce katlanmaya alışkındırlar.” [Bazı akışkanlıklar can acıtır..]
