Geleceği kontrol edemezsin. Kendini bu düşüncelerin içinde bulduğun an, düşünce treninden in ve bugüne dön. Bugün sadece bugünün sorumluluğu var üstünde.
Bir şeyi kabullenmeden, o ağır yükü sırtından indirmeden ileriye doğru yürümeye çalışmak, ayaklarında tonlarca ağırlıkla maraton koşmaya benziyor. Koşamıyorsun, adımların geri geri gidiyor ve sonra dönüp yine kendine kızıyorsun: "Neden yapamıyorum, neden aşamıyorum?"
İşte o içindeki kırbaçlı hakimin sesi yine devreye girdi. Kendini suçlayacak hiçbir şey kalmadığında, bu sefer de "Sen amma da abarttın, millet neler yaşıyor da kaçmıyor, sen amma zayıfmışsın" diyerek vuruyorsun kendine. "Zaten çok fazla şey başaramayan biriyim" diyen o kız, o cehennem gibi altı ayın üzerine en zor bölümlerinden birini bitirdi. Hem de her gün "Keşke başarısız olsam da kurtulsam" diye dua edecek kadar tükenmişken yaptı bunu.