Gidip onu gördüm.
"Artık Güneş, ay ve yıldızlar istediği gibi dolaşabilirler."
Çünkü ben artık ne zaman gündüz ne zaman gecedir bilmiyorum. Gözüm artık hiçbir şey görmüyor.
İşte o zaman, çoğu kez bir özlem duyuyorum ve şöyle haykırıyorum:
"Keşke bu hislerimi anlatabilseydim! İçimde çağlayıp taşan bu canlılığa bir kağıtta can verebilseydim! Ruhun sonsuz, yüce bir varlığın aynası olduğu gibi , kâğıt da ruhumun aynası olabilseydi..!"