Türkan

Kaldırımlar
Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim; Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları! Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim; Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.
Sayfa 158·Kitabı okuyor
Alıntı
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Kaldırımlar
Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi; Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır. Kaldırımlar, duyulur, ses kesilince sesi; Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.
Sayfa 157·Kitabı okuyor
Alıntı
Kaldırımlar
Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık; Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar. İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık; Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.
Sayfa 157·Kitabı okuyor
Alıntı
Kaldırımlar
Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında; Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum. Yolumun karanlığa saplanan noktasında, Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.
Sayfa 156·Kitabı okuyor
Alıntı
Hasret
Ölecek miyim, tam da söyleyecek çağımda; Söylenmedik cümlenin hasreti dudağımda…
Sayfa 143·Kitabı okuyor
Alıntı