Ah Siyah Lale...
Bütün acılar ama aynı zamanda bütün umutlar senin içindi.Kahramanımız Cornelis van Baerla siyah lale uğruna hapisle,aşkla fedakârlıkla sınanır.Bu sınanma ise; bize umudun ne kadar uçsuz bucaksız olduğunu,aşkın en saf halini ve kötülüğün masumiyet karşısında her zaman yenileceğini öyle güzel anlatmış ki.
Zweig'in bu eserinde üç hikâye yer almakta,beni en çok etkileyen hikâye kitaba ismini de veren Sahaf Mendel.
"Eğer rüzgâr,bastığımız yerlerde bizden kalan son izleri de yok edecekse,neye yarardı yaşamak?"
Tam bir kitapkurdu olan ve eşsiz belleğiyle insanları kendine hayran bırakan bir sahaf olan Jacob Mendel'in hayranlıkla başlayıp tanınmazlığa giden kısa ama etkili yolculuğuna tanık oluyoruz.
Stefan Zweig, kitaplara ve edebiyata kendini bağlayan Mendel'in trajik hikayesini sunarken önemli bir şey hatırlatıyor bizlere;adımızı,kendimizi,hayatımızı adadığımız yer ve insanlar tarafından gün gelir hatırlanmayacak bir konuma düşürülürüz.
Ateşten gömlek,ateşten yanan iki yürek aslında:Peyami ve İhsan.
Kitap iki bacağı da sakat olan Peyami'nin hatıra defterine yazdıkları ile Kurtuluş Savaşını,bir milletin varoluş mücadelesini gözler önüne seriyor.
İzmirli Ayşe,Ayşe'ye yanan iki yürekle bağlı Peyami ve İhsan,Ayşe'nin abisi Cemal aracılığı ile mücadele yıllarına tanık oluyoruz. Romanı okurken o dönem yaşanan acılara,sevdalara,hüzne,umuda...bağlanıp kendinizi kahramanların arasında buluyorsunuz.Evladını kaybetmiş bir kadının İzmir'in kurtuluşu için tüm varlığıyla çırpınmasına,vatan için ölmeye hazır yüreklere,dile getirilen ve (getirilemeyen) yürekte saklanan sevdalara:"Kendi aşkımı,kendi yaramı sadece kendi gözlerim gördü."diyebilecek kadar saklanan temiz duygulara kendimizi kaptırıyoruz.
Halide Edip'in gözüyle o dönem yaşanan olaylara tanıklık ediyoruz aslında.Benim okuduğum kitap günümüz Türkçesi baskısı olduğu için çok ağır bir dili yok.Zaten kitabı okurken sürükleyiciliğinden dolayı elinizden bırakamıyorsunuz.
...
"Ateşten gömlek taşıyanlar sıcağın ısıttığı kadar yaktığını da bilirler."
