Şimdi dünya herkesten yapılmış bir gönül yorgunluğu. Şimdi dünya soğuk. İnsan büyüdükçe bir bir ayrılıyormuş sevdiklerinden. İnsan güzellikten önce korkuyu görüyormuş. Şimdi dünya eşiklerde bir salkım gözyaşı. Kimse odalara sığamıyor. Yollar bir yalnızlık ıslığı. Herkes topuklarında bir tomurcuk arzuyla uyuyor. Şimdi dünya başsız sonsuz bir alın çizgisi.
Reklam
Sonra her şey yaşlandı. Geceler karardı. Gündüzler bir sonsuz yorgunluk.
Kirpiklerinin her açılıp kaPanmasında bin ağaç çiçekleniyor, bin ağaç yaprak döküyordu.
İnsan sevdiğinin bir sözüne küser mi...
İnsan sevdiğinin söylemediği sözüne de küserdi.