Ve bu yürek artık cansız, sevinçler akmıyor ondan artık, gözlerim kuru ve cana can katan gözyaşlarıyla esenlenmeyen duygularım korku ile anlımı kırıştırıyor.*
Ne o ! Başkalarının bir damlacık güçleri ve yetenekleriyle önümde kabara kabara dolanıp durmaları karşısında, kendi gücümden, kendi yeteneklerimden kuşku mu duyuyorum? *
İşte böyle sevgili Wilhelm, çocuklar yeryüzünde kalbimin en yakını.. Onları seyrederken, küçük varlıkta bütün erdemlerin, bir gün öylesine ihtiyaç duyacakları bütün güçlerin mayasını görünce; inatçılığında geleceğin karakter sağlamlığını ve direncini, haşarılıkta dünya tehlikelerini kolayca aştıracak hafifliği ve hoş şakacılığı sezince hepsi de öylesine bozulmamış ve bütün!*