KİTAPLARI 'SAHİDEN' OKUYANLARI ŞÖYLE TANIRSINIZ;
"Kalabalığın içindeyken yere doğru, yalnız olduğundaysa göğe doğru bakarlar.
Nefes almak için hep kaçarlar
Bazen başkalarından, bazen kendinden...
Didem mamak'ın dediği gibi;
Sonra içime ve hatta dışıma kapandım.
Küsmek gibi bir şey. Bir çeşit gölge fesleğeni.
Bir çeşit olmayan hayat. Zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak
Ve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim.
Epeyce göçebe yaşadım, sadece iki valizim oldu.
Bir yığın insan tanıdım.
Ama hep yalnızdım....
° "Vuslat,
Bazen ana-babadan,
Bazen yardan ayrılık yakar insanı.
Fakat öyle ayrılıklar vardır ki, kişiyi ölmez sevgiye kavuşturur.
'Vuslat' böyle Bir duygunun adı..."
Kitabın başı çok değişik geldi. Çok enteresan bir şekilde başlıyor. Ama okudukça insanın kitabı bırakası gelmiyor ve içinde kayboluyor. Vuslatın hep ayrılık acısı çekmesi, örnek yaşantısı o kadar hayran kalınası ki... Kitabın sonunda kendini hüngür hüngür ağlıyor buluyorsun. Kesinlikle herkesin okuması gereken kitaplardan.