1kitaphanem
@1kitaphanemm
Ben Rabia
Ey benim sevincim, isteğim, desteğim! Ey benim yoldaşım, kuvvetim ve bütün dileğim ! Kalbimin ruhu sen, ümidi sen, desteği sen!
Yol boyunca bütün azığım senin iştiyakın Sen olmazsan ey hayatım ben bu genişlikler içinde perişan olmazdım
Senin kaç iltifatına mazhar oldum,
Kaç bağışına kaç iyiliğine mazhar oldum. Şimdi ise, bütün dileğim, bütün zevkim,
Ey kalp gözümün bütün cilası, senin sevgindir. Yaşadıkça senden ayrılmam.
Hz.Rabiatü'l -Adeviyye
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ben Rabia
Ya İlahî , sen benden hoşnut ol da , bütün âlem bana kızgın yüz çevirsin
Seninle aramızda bulunan her şey mamur oldukça, âlemle aramızda bulunan her şey yıkılıp harap olsa ne çıkar...
Bir anda güneş sönse , ay düşse Yıldızlar birer birer dökülse .
Karanlık bütün şekilleri silse ve âlem kendini kaybetse
Ebedi sevgili kalbimde aşikârdır
Mutlak güzelliğini ayan beyan gösterir gönül aynam
Hz. Rabiatü'l-Adeviyye
Arzuhâl
“İçinde mektup olan Mektubat’ı bir süre aradım, tahmin ettiğim gibi üst rafta duruyordu. Hemen tanıdım, tanımamak imkânsızdı, çocukluğumdan beri bu iki cildin kavuşma hikâyesi beni hep çok etkilemişti. İçeriği hakkında hiçbir şey bilmiyordum, ilgimi de çekmemişti. Ama Hâce’min her gün mutlaka bir parça okuduğu, özel zamanlarını ayırdığı kitaptı. Onları ayırmaya kıyamayıp her ikisini de raftan aldım, dayımın yatağının ucuna oturdum, kitabın sayfalarını biraz karıştırdıktan sonra sararmış zarfı buldum. Zarfın üzerinde, ‘Emanetime, Zühre’me’ yazıyordu.
Ellerim titriyor, akan gözyaşlarım zarfın üzerine damlıyordu. Sakinleşmeye çalıştıkça içimdeki yangın daha da alevleniyordu. Zarfı aldım öptüm, kokladım. Nadide bir emanetmiş gibi titizlikle açtım. İç içe katlanmış sayfalardan uzunca bir mektup yazıldığını anladım. Hem bedenen hem ruhen sakinleşmeyi bekledim, yavaşça katlanmış kâğıtları açıp okumaya başladım.”
Hâce Alaeddin'in sözü geliyor aklıma:
"Girdiğinde kapıyı yavaşça aç , çıktığında ise kapıyı yavaşça kapat. Bu dünya öyle bir yer ki haktan ibarettir. Canlı cansız, dilli dilsiz herkesin bir hakkı vardır. Kapıyı hoyratça çarpıp gidersen kapı senden hakkını, seni kendisine tekrar muhtaç ederek alır."
Ben kapıyı çalmıştım. Kapı açılır mı, açılmaz mı bilmem ama kendisine kapı açılanlar kapıyı edeple çalanlardı.
Edep ki ebediyen lazımdı!